MIEJSCA TURYSTYCZNE:
Abu Simbel, Asuan, Dendera, Edfu, File, Góra Synaj, Kair, Karnak, Kom Ombo, Luksor, Minja, Dahab, El Gouna, El Quseir, Hurghada, Marsa el Alam, Naama Bay, Nabq, Nuweiba, Safaga, Shark Bay, Sharm El Sheikh, Taba, Piramidy w Gizie.

WYCIECZKI FAKULTATYWNE:
Abu Simbel z Hurghady, Abu Simbel z Sharm El Shaikh, Delfinarium z Sharm El Shaikh, Góra Mojżesza i klasztor Św. Katarzyny z Sharm El Shaikh, Jeep Safari z Hurghady, Kair - 2 dni z Hurghady, Kair z Hurghady, Kair z Sharm El Shaikh, Klasztor Św. Katarzyny z Sharm El Shaikh, Kolorowy Kanion z Sharm El Shaikh, Luksor z Hurghady, Luksor z Sharm El Shaikh, Monastery Koptyjskie z Hurghady, Ras Mohamed z Sharm El Shaikh, Rejs po Nilu z Hurghady, Sharm El Naga z Hurghady, Wyspa Giftun z Hurghady.

POŁOŻENIE GEOGRAFICZNE:
Egipt leży w północno – wschodniej części Afryki, oraz częściowo w Azji. Przeważająca część terenu należy do Kotliny Libijskiej ograniczonej wyżynami. Na północy jest to Wyżyna Libijska, od południowego–zachodu masyw Uweinat, a od wschodu Próg Czerwonomorski.
Na terenie kraju wyróżnia się pięć krain geograficznych. Najważniejszym regionem Egiptu, określanym mianem wielkiej oazy, jest dolina i delta Nilu. Łącznie zajmują ok. 3% powierzchni kraju i skupiają aż 98% ogółu mieszkańców kraju.
Na zachód od Nilu rozciąga się Pustynia Zachodnia, stanowiąca część Sahary. Zajmuje ona 3/5 powierzchni kraju. Jest obszarem wyżynnym, urozmaiconym łańcuchami wzgórz, piaszczystymi płaskowyżami i niewysokimi progami czy zapadliskami jak Al–Kattara. W obniżeniach tych bardzo często mieszczą się oazy (np. Fajum, Siwa, Al.–Farafira).
Na wschód od Nilu rozciąga się Pustynia Wschodnia, zajmująca 25% powierzchni kraju. Ma ona charakter skalistego płaskowyżu, ograniczonego od wschodu ogromnymi zrębami tektonicznymi Itbay, stromo opadającymi ku Morzu Czerwonemu. Ten trudno dostępny teren przecinają głębokie doliny z okresowymi wodami, uedi.
Półwysep Synaj stanowi również wysoka, skalista wyżyna, która w części południowej ma charakter górzysty. Tutaj wznosi się najwyższy szczyt Egiptu – Góra św. Katarzyny (2637 m n.p.m.). Na południu wyżyna stromo opada do Morza Czerwonego, a na północy przybiera wygląd płaskiej, łagodnej równiny nadmorskiej.
Wybrzeża Egiptu są słabo rozwinięte i trudno dostępne dla żeglugi. Śródziemnomorskie wybrzeże ma liczne mielizny, a czerwonomorskie – skaliste brzegi i rafy koralowe.

KLIMAT:
Niemal cały Egipt leży w strefie klimatu zwrotnikowego skrajnie suchego. Tylko wąski pas północnego wybrzeża należy do strefy klimatów podzwrotnikowych typu śródziemnomorskiego. Średnia temperatura stycznia waha się od 11–12°C na północy kraju do 15–17°C na południu. W lipcu odpowiednio wynosi 25–26°C i 26–33°C a lokalnie nawet 49°C.
Opady są niewielkie, ograniczają się do wąskiego pasa Nadbrzeża Śródziemnomorskiego (50–150 mm rocznie). Pozostałe terytorium Egiptu otrzymuje zaledwie 25–30 mm opadów rocznie. Na krańcach południowych Egiptu deszcz zdarza się nawet raz na kilka lat. Wiosną wieje suchy i gorący wiatr pustynny zwany chamsin, wywołujący burze piaskowo–pyłowe.

WODY TERYTORIALNE:
Jedyną stałą rzeką Egiptu jest Nil, który przemierza kraj na długości 1200 km. Na obszarze delty Nil dzieli się na dwie odnogi: wschodnią – Damiettę i zachodnią – Rosettę. W rejonie delty wytworzyły się jeziora lagunowe (Majrut i Idku) i zalewy (Burullus, Manzila).
Pod Asuanem Nil tworzy kaskadę, zwaną pierwszą kataraktą nilową. Przepływ Nilu jest kontrolowany przez Wielką Tamę Asuańską. Poza Nilem obszar kraju przecinają suche doliny rzek okresowych i epizodycznych. Na terenie Egiptu występują też wody artezyjskie.

ROŚLINY:
Szata roślinna Egiptu jest bardzo uboga, a niektóre pustynie żwirowe i skaliste zupełnie są jej pozbawione. Dwie spośród roślin dawniej powszechnie występujących w Egipcie, pozostają do dziś symbolami tego kraju. Są to: papirus – potocznie nazwany ciborą i lotos egipski.
Papirus porasta bagienne tereny obszaru śródziemnomorskiego. Osiąga 5 m wysokości. Rdzeń łodygi dostarcza włókien, z których powstaje materiał pisarski – papirus. Lotos egipski ma pływające liście i wystające ponad powierzchnię wody niebieskie lub białe kwiaty. Były one częstym motywem zdobniczym w sztuce egipskiej.

EGIPSKA RZECZYWISTOŚĆ:
Przybywających do Egiptu nieodmiennie wita niezliczona ilość samochodów, rowerów, motorowerów i rozmaitych zaprzęgów z osłami, krzykliwy tłum, niesamowity zamęt, hałas i symfonia klaksonów. Do tego jeszcze mnóstwo śmieci.
Trzeba mieć oczy dookoła głowy, aby nie wpaść pod któryś z pędzących samochodów – nie rzadko jadących pod prąd. Nie obowiązują tu żadne zasady ruchu, a każdy kierowca uważa, że ma pierwszeństwo. Aby przeprawić się na drugą stronę ulicy trzeba mieć naprawdę mocne nerwy i wykazać się nie lada sprawnością.
Miejskie autobusy rzadko zatrzymują się na “wytyczonych” przystankach a jeśli chcesz jechać – wskakuj. Miejscowi kierowcy zupełnie akceptują zachowania przechodniów, które są zgodne z panującą tu zasadą: „Co prawda nie wszystko idzie, jak powinno, ale idzie! Nawet niemożliwe staje się możliwe – jeśli tylko się chce!”
Fascynujące są widoczne na każdym kroku kontrastujące ze sobą obrazy nowoczesności przeplatające się z historią. Zachwycają tu dawne rezydencje kalifów i wezyrów, wzbudzają szacunek nowoczesne biurowce, gmachy muzeów i gigantycznych hoteli, a przerażają obskurne, niedokończone budynki, pokryte burą warstwą pyłu służące za mieszkania dla najbiedniejszej części społeczności.
Na ulicach obok biznesmenów w eleganckich garniturach idą nowocześnie ubrane i ostro umalowane dziewczyny, a między nimi przeciskają się mężczyźni w długich ni to szatach, ni nocnych koszulach zwanych galabiją i szczelnie owinięte chustami kobiety, niosące na głowach pakunki.

KULTURA I ZWYCZAJE:
Egipcjanie są ludźmi niezwykle serdecznymi i mają pogodne usposobienie. Chętnie żartują, co często łagodzi nerwowe sytuacje. Każdy przybysz jest tu niezwykle ciepło witany przyjaznym: Welcome, my friend! Potrafią zadawać tysiące pytań i w nieskończoność oferować swoje usługi. Oczywiście to zainteresowanie nie jest bezinteresowne.
Wszystkie wątpliwości rozwiewa magiczne słowo “bakszysz”. Dawanie bakszyszu, czyli rodzaju jałmużny, jest obowiązkiem każdego muzułmanina.
Zwyczaj ten jest jednak nadużywany i nawet za najmniejszą usługę oczekiwany jest napiwek.
Ulubionym zajęciem Egipcjan jest przesiadywanie w kawiarniach – dotyczy to jedynie mężczyzn. Zbierają się w nich tłumnie, paląc szisze – wodne fajki, grają w domino albo oglądają telewizor, obowiązkowo ustawiony w widocznym miejscu.
Spożywając posiłek zastawiają cały stół mnóstwem małych talerzyków z rozmaitymi potrawami, sosami i sałatkami. Do wszystkiego podawany jest obowiązkowo chleb mający postać cienkiego placka.
Narodową potrawą jest ful – duża, brązowa fasola przygotowywana na wiele sposobów. Do tego podawana jest sezamowa pasta tahina.
Inną narodową potrawą jest kuszeri – stanowiące mieszankę makaronu, ryżu, soczewicy, ciemnej cebuli i sosu z ostrej papryki. Pija się zazwyczaj miętową herbatę, która jest najlepsza na tutejsze upały.
W sklepach obowiązują nieoficjalnie, dwa rodzaje cen: dla Egipcjan i dla turystów. Najlepszym miejscem na robienie zakupów są suki, czyli egipskie targi.
Niezwykle kolorowe, tętniące życiem, pełne woni egzotycznych zapachów oferują dosłownie wszystko. Są tu wonne olejki, zmysłowe perfumy, wyroby miedziane i mosiężne, wyroby jubilerskie ze srebra i złota, papirus itp. Dewizą każdego targu jest: zająć czas, napić się herbaty i oczywiście targować się.

Aby dowiedzieć się więcej - skorzystaj z formularza ZAPYTAJ
lub zadzwoń (71) 364 00 17, 364 06 34.